Zodra je de eentonige M6 en het verkeer van Galway achter je hebt gelaten, gebeurt er iets magisch in Ierland. Het verkeer dunt uit en het land wordt steeds vaker aangelicht door de zon die zo af en toe brutaal door het wolkendek prikt. Al rijdend word je opgezogen door een omgeving met betoverende meren, dennenbossen en bergen.
Reis mee naar Connemara in Ierland
Met een uitnodiging op zak om een paar dagen in Connemara door te brengen, leg ik de laatste kilometers naar het pittoreske Roundstone af met stijgende verwondering. Ik vind het stiekem jammer dat ik er al ben. Want na elke bocht ontvouwt zich weer een nieuw stuk Connemara, met steeds nieuwe vergezichten. Zo fraai dat je hier wel uren zou willen blijven rijden. Maar niet getreurd, die kans krijg ik morgen.
Connemara beslaat het westelijk deel van het graafschap Galway en kenmerkt zich door de vele meren, veengebieden en weidse landschappen. De bewoners spreken in veel gevallen nog het oude Iers, een keltische taal. Je ziet dan ook overal tweetalige opschriften.
Warmte in de Shamrock Bar
Eenmaal in Roundstone stap ik binnen bij de Shamrock Bar, een van de drie gezellige pubs in het vriendelijke havenplaatsje. Gids Marrit zit me al op te wachten. Zij gaat mij morgen op sleeptouw nemen. En vooruit, vanavond pakken we dan ook gelijk maar mee. Uitbaters John en Ellen zorgen dat er een mooie pint Guinness voor me wordt neergezet. Het is zo’n plek waar je je meteen thuis voelt. Gesprekken gaan vanzelfsprekend over voetbal, rugby en de dorpsbewoners.
Veel van die dorpsbewoners treffen we dezelfde avond in de community hall tijdens de Traditional Irish Night. Het wordt een avond met zang, dans en muziek en de artiesten verschijnen gewoon vanuit het publiek op het podium. In een informele ons-kent-ons sfeer doet ieder om de beurt een optreden. Welkom in Roundstone.
Roadtrip langs de meren
Bij Tati’s Bake-Away ben ik niet alleen aan het goede adres voor een comfortabele kamer, er wordt ook een goed ontbijt geserveerd waar ik een flink deel van de ochtend goed op kan teren. Marrit ontmoet ik kort daarna weer bij het haventje en met een coffee-to-go stappen we in haar auto voor een roadtrip langs de meren van Connemara. Maar het zijn niet alleen de meren, ook de vele zee-inhammen en baaien maken dat je vrijwel altijd langs water rijdt in deze streek.
Michel Sardou heeft met zijn bombastische chanson Les Lacs du Connemara de streek wereldberoemd gemaakt. Zelf is hij er echter nooit geweest en daarmee doet hij zichzelf ernstig tekort. Dat hebben wij al lang gezien, nog voordat we Roundstone verlaten, want alleen al het uitzicht over de baai vanaf de kade is betoverend, met steeds wisselend licht op de zee en de heuvels in de verte.
Als we even later via desolate wegen landinwaarts rijden, besef ik dat de natuur, en niet de mens, het hier voor het zeggen heeft. Veel bewoning komen we niet tegen als we richting Westport rijden. Plekken om uit te waaien des te meer, zoals bij Carrowmore Beach waar we vanaf het brede zandstrand balancerend over de rotsen naar het kleine haventje lopen. Vandaag is het weer nogal onstuimig, maar op goede dagen moet dit een fantastisch strand zijn om te zwemmen.
Levendig Westport en Caribische stranden
Westport is dan wel weer een levendig stadje met een behoorlijke middenstand. We komen hier rond koffietijd aan en dat smaakt extra goed met carrot pie bij Mocha Beans. Het is een toeristische plaats en tevens de perfecte uitvalsbasis voor vele activiteiten in de omgeving. Zo kun je er de 764 meter hoge Croagh Patrick beklimmen, een kijkje nemen in Westport House – waar ooit de adel resideerde – of eilandhoppen op je sup in Clew Bay.
Een ander strand dat je gezien moet hebben volgens Marrit is Silver Strand. Als ze zegt dat dit op een zonnige dag eruit ziet als een Caribisch strand, dan geloof ik dit direct. Op dit moment is het weer nogal Iers. En dat betekent dat je de sensatie van vier seizoenen op één dag kan beleven. Vandaag heb ik zeker drie seizoenen geteld. Alleen de winter bleef achterwege.
Deze landschappen in Ierland wil je niet missen.
Kylemore Abbey en de Wild Atlantic Way
Bij de Aasleagh Falls kan je met een beetje geduld grote zalmen tegen de watervallen zien opspringen. Een goede reden voor enkele vissers om hier een hengeltje uit te gooien. Even verderop ligt de grootste toeristentrekpleister van ons rondje door Connemara: het benedictijnenklooster Kylemore Abbey. Stel je een sprookjesachtig, Engels landhuis met de aspiraties van een kasteel voor, gelegen aan een meer aan de voet van een groene heuvel in het bos. Dagjesmensen van heinde en verre komen eropaf om het klooster te bezoeken en te wandelen in de uitgestrekte tuinen eromheen.
Verschillende keren leidt de route ons langs de stranden en kliffen van de Atlantische Oceaan. En overal zie ik op de wegwijzers het logo van de Wild Atlanctic Way, in de vorm van een witte zigzaglijn. Marrit vertelt dat dit een 2500 kilometer lange toeristische route is die langs de Atlantische westkust van Ierland loopt, van het meest noordelijke tot het meest zuidelijke punt van het land. Wie naar de landkaart kijkt, ziet direct hoe grillig het verloop van deze route moet zijn.
Lees hier meer over West-Ierland.
Sky Road: panorama’s en pony’s
Wanneer we Clifden naderen, draait Marrit weer een zijweg in. We volgen nu een speciaal deel van de Wild Atlantic Way, legt ze uit. Het heet de Sky Road: een 11 kilometer lange panoramaroute met nog meer weidse uitzichten over het indrukwekkende kustlandschap.
Vanaf een van de vele uitzichtpunten zien we hoe het laatste stukje Europa — met zijn eilanden, kliffen en diepe inhammen — langzaam de oceaan inglijdt. Het is zo’n weg waar je bij elke bocht wel wilt stoppen voor een foto. Maar bij Clifden Castle nemen we langer de tijd. Het is een half overwoekerde ruïne van wat ooit een majestueus landhuis moet zijn geweest. We doen ons tegoed aan grote, rijpe bramen die door de vensters heen groeien en genieten van de uitzichten.
Buiten staat een Connemara Pony die zich graag laat aanhalen. Deze pony’s zijn zeer geliefd om hun sociale trekken, hun uithoudingsvermogen en vanwege hun springprestaties. Je ziet ze dan ook veel bij internationale wedstrijden. Hier in de Connemarastreek zie je ze niet alleen op landgoederen, maar ook half in het wild in kleine groepjes.
Ook mooi om te bezoeken: het oosten van Ierland.
Terug in gastvrij Roundstone
Wij ronden onze rondrit door Connemara af in een inmiddels zonnig Clifden, waar een koel glas Guinness op het terras van EJ King’s Bar in het centrum heel goed valt. Met zijn vele kleurrijke gevels in de zon doet het stadje vrolijk aan. En dat zijn de meeste mensen ook die ik om mij heen gadesla. Zou dat zijn omdat het vrijdagmiddag is?
Terug in Roundstone is het leven overzichtelijk en eenvoudig. Bij de Shamrock Bar bestellen we een traditionele sea food platter als de avond nog jong is. In de pubs van Roundstone kom je echt niet alleen maar de lokale inwoners en toeristen tegen. Je treft ook een aantal jonge mensen die hier als seizoenskracht voor de zomer zijn neergestreken omdat ze verliefd zijn geworden op de schoonheid van Connemara en de eenvoud van het leven hier.
Ook leuk: bezoek Dublin City.
Maar ook over de lokale inwoners zou je een boek kunnen schrijven. Neem Kieran, zestien jaar oud, die zich geregeld zit te bezatten in de King’s Bar en nu al precies weet wat hij later wil worden: eigenaar van een begrafenisonderneming. “There’s nothing nicer than driving around with dead bodies,” zegt hij met een stalen gezicht. Of Joe, de kastelein van de King’s Bar, die met vaste hand een klaverblad in het schuim van mijn Guinness tovert — een ware ambassadeur van de Irish Tourist Board.
Jemma & Joe Conneely (Eldon’s Guesthouse)
“Mijn man Joe groeide op in Roundstone, omringd door dit prachtige landschap. Toen we de kans kregen om de B&B over te nemen en terug te keren vanuit Australië, voelde het als thuiskomen – een plek waar we gasten kunnen verwelkomen met warmte en passie voor Connemara.
Onze ochtenden beginnen met de geur van verse koffie en het geroezemoes van gasten die uitkijken over de baai. Ik deel graag lokale tips terwijl Joe achter de schermen zorgt dat alles soepel verloopt. ’s Avonds, als het werk gedaan is, wandelen we met ons gezin naar Gurteen Beach. De kinderen rennen vrij rond terwijl wij de zilte zeelucht inademen: de perfecte afsluiting van onze dag.”
Joseph King (King’s Bar)
“Mijn pub ligt in het hart van Roundstone, waar onze gemeenschap iedereen met open armen ontvangt. Gasten genieten van het uitzicht over de haven, met de bergen als betoverend decor. Hier klinkt gelach, worden verhalen gedeeld en ontstaan nieuwe vriendschappen.
Dit is meer dan een café. Het is een ontmoetingsplek waar lokale stemmen en reiservaringen samenkomen. Al generaties lang draagt onze familie deze plek, waar vreemdelingen binnenkomen en als vrienden weer vertrekken.
Lees meer over traditionele gerechten uit Ierland, maar met een twist.
Hoewel we een kleine zaak zijn in het westen van Ierland, word ik elke dag verrijkt door de mensen uit alle hoeken van de wereld die hier passeren. Hun verhalen, culturen en warmte maken dit werk tot een blijvende inspiratie.”
Nicholas Griffin (O’Dowds Seafood Bar & Restaurant)
“Ik groeide op boven de pub, waar het getik van glazen en de geur van versgetapt bier deel waren van ons dagelijks leven. Mijn broers en ik speelden boven terwijl beneden de zaak draaide – een jeugd vol vrijheid, met de kustlijn als speeltuin en de dorpsstraat als voetbalveld.
Na mijn hotelopleiding keerde ik terug naar Roundstone, aanvankelijk tijdelijk om mijn moeder te helpen. Maar de energie van het eigen bedrijf, de tevreden gezichten en het leven tussen jeugdvrienden in dit prachtige landschap lieten me niet meer los. Mijn overgrootvader begon hier in 1897. Nu, als vierde generatie, draag ik die veerkracht en toewijding in me die zij door zware tijden heen toonden. Dit is mijn thuis, mijn passie, mijn erfenis.”
Handige websites voor je reis
Dit vind je misschien ook leuk:
Zou jij Connemara in Ierland willen bezoeken tijdens een reis?
Tekst: Kees Bikker, Beeld: Kees Bikker, Marrit Gerritsma en waar niet genoemd (c) Unsplash
Als kind ben ik aangevallen door een zwerm muggen met diverse mutaties van het reisvirus en flink geprikt. Waardoor ik verslaafd ben geraakt aan wandelen in de Vogezen, de regenwouden van Nieuw-Zeeland, de Transsiberië Express, Praag en Ladakh om zo maar wat te noemen. Geen bestemming is saai, ik voel me overal thuis.
