Sterren in de Verborgen Stad

In de menigte die elke dag de Verboden Stad in hartje Peking bezoekt, vallen ze meteen op. De jonge stelletjes, de oudere dames, de kinderen zelfs, die zich hebben gehuld in de feestelijke gewaden van het oude keizerlijke hof. Tot in de puntjes verzorgd, subliem opgemaakt, de zijden kleren even kleurrijk als de mode in de hoogste rangen van de Ming- en Qing-dynastieën, zo’n eeuw tot zes eeuwen geleden. Een mobieltje of digitale camera onder handbereik, dat dan weer wel.

Dit is hun dag. Ze hebben de historische klederdracht gehuurd en zich geduldig voorbereid op een visite aan het keizerlijke domein, ook wel Purperen Stad (of Zijin Cheng). Eeuwenlang werd het land vanuit deze plek bestuurd door de keizer en zijn trawanten. Een ingewikkelde entourage, want de keizer had behalve zijn keizerin, ook enkele honderden bijvrouwen. Boze tongen beweren dat hij zelfs over duizenden concubines kon beschikken, maar dat is overdreven. Een beetje keizer had er pakweg 300.

Foto: Eric Vrijsen

Zonen, ooms en neven vochten om de gunst van de keizer en zwoeren dan weer samen om hem van de troon te stoten. Daartussen voerden ook de concubines hun onderlinge strijd. Volstrekt logisch dat de Verboden Stad in de 21^ste eeuw het ideale decor vormt voor allerlei meeslepende soapseries.

Dit is waarom ze zich in die traditionele kledij hullen, de meisjes en dames die anno 2026 de Verboden Stad verkennen. Voor een dagje meten ze zich een rol aan in een van die verslavende televisieseries. Hun outfit is de illusie van een sterrenrol in tv-drama’s als ‘Het Verhaal van het Yanxi Paleis’ of ‘Ruyi’s Koninklijke Liefde’. Voor even spelen zij ook mee in dat hoffelijke gekonkel van weleer en vluchten ze weg uit de snoeiharde realiteit van het hedendaagse China.

Beeldschone, bevallige meisjes zijn het. Schattige kinderen. Goed gehumeurde matrones. Als je vraagt of je ze mag fotograferen, glimlachen ze, beleefd en instemmend. Een fotograaf uit een vreemd land bevestigt nu eenmaal hun denkbeeldige hoofdrol in de gedroomde soapserie. Ze poseren gewillig, steken hun wijs- en middelvinger omhoog als teken van geluk, vragen of je met hen een selfie wilt maken. Voor even zijn ze celebrity in dit onmetelijk grote land.

Foto: Eric Vrijsen

De Verboden Stad (Zijin Cheng) ligt in het centrum van de Chinese hoofdstad Peking (Beijing) en is het grootste paleis ter wereld. Het omvangrijke complex trekt – zomer en winter – vele tienduizenden toeristen per dag. Een stoet vakantiegangers trekt voorbij in de gebouwen en binnenplaatsen en nog altijd is iedereen zwaar onder de indruk. De bouw van de keizerlijke paleizen begon in 1406 en vanaf 1420 zetelden er 14 keizers uit de Ming-dynastie en 10 keizers uit de Qing-dynastie. De laatste was Pu Yi (1906-1967), die op zijn 3^e op de troon kwam, maar al na twee jaar door revolutionairen werd afgezet. Hij sleet zijn dagen in een huisje aan de zijkant van het complex dat je nog altijd kunt bewonderen, vluchtte na de Tweede Wereldoorlog naar Rusland, werd uitgeleverd aan het regime van Mao en onderging de rest van zijn tijd in een heropvoedingskamp.

Anno 2026 zijn de meeste bezoekers casual gekleed, maar je ziet telkens ook weer de meisjes, dames en soms jongemannen in zijden keizerlijke klederdracht. Als eerbetoon aan een tijd die in schoonheid is gestorven.  

Ook elders in het Verre Oosten is het een rage. Jonge meiden in Japan, Korea en Taiwan steken zich in de historische kledij vooraleer ze de eeuwenoude paleizen en tempels bezoeken. Het is veel meer dan platte nostalgie. Het vloeit voort uit een verlangen naar een trager maatschappelijk tempo, naar persoonlijke toewijding en naar de blijvende glans van pure zijde. Vooral heeft het te maken met de historische televisieseries die in Japan en China massa’s kijkers trekken.

De sociale druk om vele uren per dag snoeihard te werken, urenlang onderweg te zijn in het openbaar vervoer van de metropolen en dan even te kunnen uitrusten in een veel te klein flatje om de volgende dag weer vroeg aan de slag te gaan, doen je snakken naar een voorbije periode. In die prachtige keizerlijke kleren ben je vanzelf het middelpunt, zorgt iedereen voor je en hoef je alleen het slaapkamervenster te openen om de nachtegaal te horen fluiten.

Ze glimlachen, wuiven beleefd, knikken je vanuit hun sprookjesleven innemend toe. Veel meiden zijn hier met hun zusje of vriendin, sommigen met hun geliefde, met hun kind of met hun moeder. Niet zelden hebben ze ook een fotograaf ingehuurd om hun leven voor één dag aan het keizerlijke hof van het oude China vast te leggen. Het is van een hartverscheurende charme.

Foto: Eric Vrijsen

In de serie ‘Het Verhaal van Yanxi Paleis’ volgen we de beeldschone Wei Yingluo. Ze komt uit de provincie als een naïef jong ding, maar eenmaal in de Purperen Verboden Stad begint ze aan een opmars, verovert ze een prominente plek in de rangorde der concubines en heeft ze het oor van de keizer. Ook in ‘De Legende van Zhen Huan’ zien we een onnozel meisje veranderen tot intrigante en vervolgens geslepen machtspolitica aan het hof van keizer Yongzheng.

De machthebbers in het moderne China bedachten ooit dat historische televisieseries een gunstige uitwerking zouden hebben op hun onderdanen. Dergelijk drama bevestigde immers de status van China als een wereldrijk, millennia oud bovendien. Ook ging het die keizers, de prinsen in hun niet aflatende gevechten om de troon, de concubines die de keizer trachtten te manipuleren en daartussen ook nog de keizerin, vooral om persoonlijke belangen. Het klootjesvolk had maar te gehoorzamen. De tv-series zouden dat onrecht genadeloos blootleggen en aldus de glorie van de revolutie onderstrepen.

Foto: Eric Vrijsen

Maar dat de gewone televisiekijker zich zó liet meeslepen door het liefdesleven aan het hof, dat hadden de heersers der communistische partij natuurlijk niet verwacht. De razend populaire serie ‘Yanxi Palace’ werd van de buis gehaald, maar was gelukkig nog wel via iQiyi – het Chinese Netflix – te bewonderen: soms 15 miljard streams in een maand tijd. Hoe dit kan? De soapserie tekent het beeld van het leven aan het keizerlijke hof als hyperconcurrerend. Precies zoals het dagelijkse bestaan van vele honderden miljoenen Chinezen in de huidige tijd een ratrace is. Anno 2026 valt het de gewone hardwerkende burgers daarom niet moeilijk zich te identificeren met de hoofdrolspelers in hun favoriete tv-series.

Foto: Eric Vrijsen

De communistische machthebbers grepen in. Ze kunnen het nu eenmaal niet velen dat niet zijzelf het narratief controleren. Maar ze hebben het niet helemaal in de hand. Het verhaal van liefde en haat, loyaliteit en bedrog, is te verrukkelijk. De meisjes, vrouwen, stelletjes in hun historische outfit die anno 2026 door de Verboden Stad trekken, vormen de hartenkreet van het hedendaagse China. Kan het ook een keer op een persoonlijke manier? Mag het ook eens lieflijk en decoratief?

Na het poseren, nemen de meisjes giechelend afscheid. Ze zwaaien sierlijk met beide handen tegelijk, linker- en rechterhand ter hoogte van de heupen. Ze stralen. Zoals prinsessen en hoffelijke concubines betaamt. 

Tekst en beeld: Eric Vrijsen

Handige websites voor je reis