Surfen in Marokko: golven, gesprekken en zeelucht

Na een prachtige roadtrip van Agadir via Marrakech naar de Sahara besluiten we onze reis aan de Atlantische Oceaan af te sluiten. Vanuit Agadir volgen we de kustweg richting Essaouira.

Het badplaatsje Tamraght spreekt ons op het eerste gezicht niet zo aan, dus rijden we door. Op weg naar Taghazout passeren we meerdere grote resorts. Keurig aangelegde, pas geasfalteerde wegen, met daartussen goed bewaterde palmbomen. Omheinde terreinen, hoge muren, beveiliging, betaalde parkeerplaatsen en, als ik me niet vergis, ook privé stranden. Dit is niets voor ons. Ik werk in het toerisme, maar persoonlijk ben ik geen fan van het pakketreis gebeuren.

Het plaatsje Taghazout bevalt ons meteen. We bekijken een paar accommodaties en kiezen dan een leuk appartementje uit genaamd ‘Wave Surf House Taghazout’. Het gezamenlijke dakterras heeft een prachtig uitzicht en is mooi ingericht met sierlijke blauwe en gele tegels en rode, bruine en oranje banken en kussens. Er is ook een appartement op de rooftop, maar die is helaas al bezet. Ons appartement op de tweede verdieping is prima. Het is ruim, maar zoals zo vaak ontbreekt de finishing touch. De keukenkraan lekt, er zijn slechts twee plastic tuinstoelen, één mes en één kapotte koffiekop. Stroomkabels lopen door een schuifraam, de douche heeft geen gordijn, maar het maakt allemaal niet uit. De eigenaar is vriendelijk en doet onze was en we lopen zo naar het strand en alle restaurantjes.

Foto: Bjorn Gianotten

Wel even bij de les blijven

Taghazout doet ons een beetje denken aan La Gomera op de Canarische Eilanden met zijn alternatieve scène, dat we meestal verkiezen boven het grotere Tenerife. Het strand is leuk. Om de paar minuten komen er verkopers langs met grote theepotten, donuts, ijs, pinda’s, speelgoed, tapijten of sieraden. Ze stellen allemaal dezelfde vragen: “Do you want…?”, “How are you my friend?” en “Where are you from?” Na een uur overweeg ik om drie kartonnen bordjes te maken met de opschriften “No, thanks”, “Fine” en “From Holland”, maar mijn zoons praten het uit mijn hoofd. Ik leer al snel dat als je gedachteloos “Yes, maybe later” zegt en dan iets bij een andere verkoper koopt, de eerste echt geïrriteerd kan raken omdat je hem schijnbaar iets beloofd had. Pfff, wel even bij de les blijven en niet wegdromen hier op het strand.

Een donkere Afrikaanse vrouw, gekleed in felgekleurde shuka’s – die ik herken uit mij geboorteland Tanzania – verkoopt precies zulke doeken. Op dit strand kun je ook kameel- en paardrijden, jetskiën en natuurlijk surfen. Voor dat laatste zijn we hier, maar vanmiddag nemen we alleen een frisse duik in de Atlantische Oceaan.

Foto: Bjorn Gianotten

De zon zakt niet in de zee?

’s Avonds maken we op het dakterras ons treetje Sagres-bier soldaat en kijken hoe de zon net achter een berg ondergaat. Ik moet even op de kaart kijken om te snappen waarom de zon niet zoals ik had verwacht in zee ondergaat. Dit stuk kust ligt iets verscholen achter Anchor Point in het noordwesten. Mijn oudste zoon stopt zijn telefoon in een lege Pringles-bus en die op zijn beurt in een lege theepot, zodat het geheel als een versterker voor de muziek fungeert. We genieten van een heerlijke maaltijd in een visrestaurant en sluiten de avond af in een van de weinige bars waar alcohol wordt geschonken. En waar de beveiliging niet echt weet hoe ze moeten omgaan met een vrouwelijke toerist die duidelijk een paar drankjes te veel op heeft.

Weg met die smartphones

De volgende ochtend spreek ik met mijn zoons over het gebruik van hun smartphones. Ik heb gedurende onze reis toenemend het gevoel dat ze een deel van de ervaring missen omdat ze op hun telefoons zitten. Ik probeer ze duidelijk te maken dat het echte leven hier en nu plaatsvindt en niet in dat kleine stukje technologie. Ook valt me op dat ze de momenten tussen onze belevenissen in naadloos met hun telefoons opvullen, waardoor er geen tijd overblijft om alles te laten bezinken. Het is niets nieuws. We hebben deze gesprekken eerder gevoerd, maar nu we twaalf dagen samen onderweg zijn, zie ik eens te meer hoe groot de impact is. Het lijkt het alsof de technologie ons allemaal overrompeld heeft, maar dat is geen excuus en ik neem het mezelf kwalijk dat ik dit de afgelopen tien jaar niet beter heb aangepakt.

Daarna gaan we lekker surfen. Voor zeventig dirham per dag huur je op het strand een surfplank en een wetsuit. Geen gesjouw, geen identiteitsbewijs of borg en als je een groter of kleiner board of wetsuit wilt, kun je het makkelijk ruilen. Geen gedoe, erg relaxed.

Mijn jongens surfen eerst, daarna probeer ik het zelf, zoals altijd, zonder wetsuit en sta zowaar een paar keer even op mijn board. Heerlijk. Terwijl mijn zoons verder surfen, lees ik mijn exemplaar van ‘The Tao of Pooh’ voor de zoveelste keer uit op het dakterras met uitzicht over de glinsterende Atlantische Oceaan. Nu begin ik zelf eindelijk te ontspannen. Tot nu toe had ik toch het gevoel dat ik de reis moest organiseren. Ik zei tegen mijn zoons dat ze genoeg water moesten drinken en veel zonnebrandcrème moesten gebruiken. Dat zijn ze natuurlijk vergeten en vooral de jongste heeft helaas een flink verbrande rug. Ik ben trouwens in de ochtend zelf ook al verbrand. De zon is hier echt niet te onderschatten. 

Foto: Bjorn Gianotten

Altijd op je hoede zijn

Tijdens het eten komen we tot de conclusie dat we het hier erg naar onze zin hebben, maar dat je in de openbare ruimte op de een of andere manier altijd op je hoede moet zijn. Het is lastig om je helemaal te ontspannen als mensen je voortdurend aanspreken. Ik denk dat dat misschien wel het enige voordeel is dat ik in de grote toeristische resorts zie.

Ook onze laatste dag is grotendeels ontspannen. We surfen nog wat. Zeggen nog wat vaker “nee, bedankt” en “ja, misschien later, maar ik beloof niets”. Als we donuts willen kopen, proberen we dezelfde jongeman van de vorige dag te vinden, maar hij is nergens te bekennen. We kopen ze dan bij een oudere man en betalen de helft van het bedrag.

Tijdens het surfen heb ik letterlijk een kleine aanvaring met een kleine Marokkaanse jongen. Ik verontschuldig me; zeg hem dat ik hem niet zag. Hij zegt dat ik omhoog moet kijken als ik peddel. Hij heeft een punt. Even later beginnen we weer op dezelfde golf te peddelen. Deze keer zie ik hem wel, maar hij is zo’n zeven meter verderop. Nu begint hij tegen me te schelden. Ik zeg hem dat er genoeg ruimte voor ons allemaal is en dat hij het rustig aan moet doen. Waar haalt hij het lef vandaan om een volwassen man de les te lezen en zo tegen me te schelden? Het lijkt niet te passen bij wat ik ken van de Marokkaanse cultuur, maar misschien gelden de regels rond respect in zijn geval niet voor toeristen.

Wel reiservaring nodig om vrij rond te reizen

’s Avonds besluiten we nog één keer naar de souk El Had in Agadir te gaan. Mijn zoons kopen fake Gucci caps en Luis Vuitton riemen, ik sla mijn slag met Argan-olie, zeep en noga met rozenblaadjes voor mijn vrouw en we drinken heerlijke verse granaatappelsap. Terug in Taghazout – de kustweg is prima verlicht – genieten we nog van een heerlijke uitgebreide vismaaltijd.

Bij het inleveren van de auto ontdekt het verhuurbedrijf een minuscuul krasje van drie centimeter, het soort dat je niet kunt vermijden als je meer dan 1400 kilometer over Marokkaanse wegen rijdt, maar gelukkig brengen ze ons niets in rekening. Ryanair is minder vriendelijk met de drie centimeter die de koffer uit de testbak uitsteekt. Ze laten ons 75 euro bijbetalen. Bij het instappen worden sommige mededelingen door een stewardess in het Arabisch gedaan. Ik realiseer me ineens dat we in Marokko niet veel vrouwen hebben horen spreken. Tijdens de vlucht zien we Agadir, Taghazout en in de verte de met sneeuw bedekte toppen van het Atlasgebergte. Ik beloof mezelf om hier met mijn vrouw terug te komen en dan zeker ook de bergen te bezoeken.

Al met al vind ik Marokko een hele mooie en afwisselende reisbestemming die over het algemeen veel waar voor je geld biedt. Als je wat reiservaring hebt en niet snel gestrest raakt, kun je vrij rondreizen zonder elke stap vooraf te boeken – ervan uitgaande dat je dat leuk vindt. Mensen zijn vriendelijk en gastvrij. Wees wel op je hoede in toeristische plaatsen en lees je een beetje in over het onderhandelen als je niet al te gefrustreerd wilt raken. Houd je aan enkele basisregels, zoals overdag rijden, oppassen met de zon en voldoende extra water meenemen. Respecteer de lokale cultuur, religie en waarden.

Foto: Bjorn Gianotten

Tekst: Bjorn Gianotten
Beeld: Bjorn Gianotten en zijn twee zonen Lasse en Bruno

Handige websites voor je reis