Deep in the heart of TEXAS

Op vader-en-zoon roadtrip door de Lone Star State. Een voorzichtige ode aan het land van mechanische stieren, country en western en chauffeurloze taxi’s. ”Let’s meat at the grill!”. Texas is veel meer dan bier en barbecue. En groter dan Frankrijk.

We spraken dot af: ”Rijden in Texas doen we in een RAM-truck, we willen graag serieus worden genomen.” In een robuuste pick-up truck zitten vader en zoon zij aan zij, de gezichten getekend door hunkering naar avontuur. De zon staat hoog boven de Texaanse vlaktes, die eindeloos lijken te reiken. Voor hen ligt een reis door een van de meest iconische staten van Amerika.

Het vooroordeel wil dat een beetje Texaan in een luxe, overmaatse 6 liter-truck met vier deuren rijdt. Dat klopt aardig. Wij huurden direct na landing in Houston een pick-up truck. Een ontzaglijke RAM-truck werd het helaas niet (”niet in de verhuur”), maar wel een wat bravere, spierwitte Toyota Tundra-pick-up. Dubbele cabine, 6,4 meter lang en een donkerbruine grom onder de kap. Onze Nederlandse Kia kon er drie keer in.

22 jaar geleden waren we ook in Texas, toen per keurige camper. We zwommen hele dagen in het Dinosaur Valley State Park, vlakbij Dallas. Poedelden in 100 miljoen oude dinopoot-afdrukken. Leuk voor de kinderen, bijzonder voor ons. Toen was het al veertig plus-graden in juli. Naast ons op de camping stond Melanie met een beest van een ventilator met een watertank en drie vernevelaars. Die richtte ze elke ochtend bij het ontbijt op ons, of we wilden of niet.

We waren de enige Nederlanders. Het was een tijd dat bijna niemand naar Texas op vakantie wilde, omdat ze zich er niets bij konden voorstellen.

Hoe doe je Texas?

Hoe overmeester je Texas? Vooral niet naar ‘kenners’ luisteren die zeggen: ”Je moet naar Dallas gaan. En vergeet Big Bend National Park niet.” Klinkt als: ”Gaan jullie naar Normandië? Ga dan ook even langs bij Perpignan, zo’n leuk stadje.” Texas is groter dan Frankrijk. Dallas en Big Bend liggen – net als Noord- en Zuid-Frankrijk – meer dan 1000 kilometer van elkaar. Dan waren er overbezorgde adviseurs. ”Naar Amerika? Nu?! Wat moet je in dat land van Trump?” Alsof de Grand Canyon, Yellowstone, San Francisco en Montana inclusief inwoners, binnen anderhalf jaar totaal veranderd zouden zijn. Zeker, op het Texaanse platteland vind je Trumpiaanse stadjes (met veel aardige mensen). Maar grote steden als San Antonio en vooral Austin zijn hypermoderne, vrijzinnige en studentikoze plaatsen vol musea, hippe barretjes en democraten.

We trokken drie dagen uit voor Austin, The Live Music Capital of the World. In Austin zit je op de neus van de raket. Zowel technologisch als cultureel. Austin swingt als een jukebox op zonne-energie – meestal lekker warm, nooit stil, en in elke straat een verrassing. Bij meer dan 2000 foodtrucks kun je kreeftenbroodjes of Tex-Mex taco’s kopen. Cannabisolie en wiet is geen probleem. De universiteitspleinen en -allees, in het hart van Austin, fonkelen als oud-Rome. Taxi’s rijden chauffeurloos door het centrum. Een vreemde ervaring. Het kan allemaal in Austin. ’s Avonds zwaaien luiken en deuren van het Sixth Street Historic District open en trakteert de livemuziek-hoofdstad je op honderden optredens in cafés, clubs en op straat.

In restaurant Bull and Bowl draait een mechanische stier zijn wilde rondjes – heel erg Texas. Een joelende bezoeker wordt binnen drie seconden van de stier gesmeten en hinkt terug naar de bar. ”Wat is hier nou leuk aan?” vraagt de zoon. ”Vraag het ‘m,” zegt de vader.” De zoon keert gierend van het lachen terug: ”Hij zei: ‘The only good reason to ride a bull is to meet a nurse.’ ”Vrij vertaald: ”De enige goede reden om op ene stier te stappen, is om in het ziekenhuis een leuke zuster te ontmoeten.”

In Texas is vlees heilig – en Austin is de kathedraal. We schuiven aan bij Terry Black’s BBQ, ‘Your Home For Legendary Central Texas BBQ’. Het forse gebouw in roadhouse stijl, gerund door de familie Black, is een uitje voor toeristen en uitbundige locals. ”Let’s meat at the grill!”, zegt een Texaan die ons ongevraagd wegwijs maakt. Woordgrapjes met ‘meet/meat’ lazen we eerder in alle varianten op foodtrucks en billboards, van ‘We’ll meat again’ tot ‘Nice to meat you!’

Een klassieke Texas BBQ betekent: langzaam op hout gerookt (rund)vlees in grote rookovens. Je kunt overigens ook alleen een potato salad bestellen. Het gaat om de beleving. We nemen een slow-smoked borststuk, bestaande uit zes gulle slices. De waitress maakt een huppeltje, van blijdschap als ze hoort dat we uit Holland komen. ”Helemaal uit Stockholm?” ”Heeft u ook iets vegetarisch?” vragen we voor de lol. De waitress zegt zonder enig nadenken: ”Jawel, onze bonen zijn vegetarisch.”

Bij een verlaten benzinestation drinken we – zittend op de motorkap, laarzen op de bumper – slappe koffie uit grote kartonnen bekers. Zachtjes tikt het plaatwerk van onze Toyota Tundra; eind april is het behaaglijk warm. ”Als je hier verdwaalt,” merkt de vader op, ”dan is dat geen probleem. Dit is gewoon een omweg met nieuw uitzicht.” In de compacte mainstreet is de enige actie een slapend hondje op een veranda. De zoon wijst naar een verweerd bord: ‘BBQ – Fri & Sat Only’. Zullen we vrijdag terugkomen?”

18-karaats Texaanse Boerenkinkel

De Texas Hill Country, ten westen van Austin, staat bekend om zijn schilderachtige schoonheid. Kleurige wilde bloemen omlijsten de kronkelende wegen. Ooit was Hill Country de armste streek van Amerika. Geen stromend water, geen elektriciteit, wrakke huisjes. Ex-president Lyndon B. Johnson groeide hier op, de reden dat de Hill Country op ons verlanglijstje staat.

Er zijn een paar duizend mensen in Nederland – waaronder vader en zoon – die idolaat zijn van Lyndon Johnson. Dat komt vooral door de beste en dikste biografie die ooit over een Amerikaanse president is geschreven: The Years of Lyndon Johnson. Onze ex-premier Mark Rutte reisde jaarlijks naar de USA om schrijven Robert Caro te ontmoeten. Lyndon Baines Johnson was een 18-karaats Texaanse boerenkinkel, kettingroker, drinkebroer, vreemdganger en machtwellusteling, en dol op foute grappen. Gasten op zijn Texaanse LBJ-ranche reed Johnson graag zelf rond in een klein turquoise autootje. Vaste grol: de president reed het karretje hard richting het water en brulde: ”The brakes don’t work! Help, we’re going to the lake!” Waarna het amfibie-autootje, want dat was het, rustig over het water zijn tocht voortzette. Op het bezoekprogramma stond verder herten schieten vanuit een zwarte Lincoln-limousine, Johnson brullend van genot achter het stuur, geweer op de dijen. Wat waren dan de verdiensten van de grootorige en boomlange Texaan, want je wordt toch niet zomaar president van de USA?

Johnson was een superintelligente machtskunstenaar met een sociaal hart. In zijn presidentsjaren (1964-1969) voerde hij honderden sociale wetten doorm meer dan enig andere president voor hem. Tegen armoede en racisme, voor elektriciteit en schoon water in kansarme streken, voor betere rivierlopen, infrastructuur, zorg, consumentenrechten, scholen, enzovoort, enzovoort.
De Lyndon Baines Johnson Library and Museum in Austin geeft een intrigerend beeld van de machtsgeile van megalomane politicus. Nog interessanter zijn Lyndons geboortehuis, zijn eerste schooltje aan de Pedernales River en het ‘Texas White House’, waar hij vele wereldleiders ontving (nu onder reconstructie).

Van bittere armoede in de Hills is vandaag de dag geen sprake meer. Tussen de groene heuvels liggen zo’n vijftig wijngaarden met luxueuze proeflokalen en biergartens, verspreid langs de US 290.
Fredericksburg ligt in de German Belt, een goed bewaard Duits erfgoed. ‘Willkommen’ zeggen de borden bij de stadsgrens. De Altstadt, gesticht in 1846 door Duitse immigranten, is de plek voor bier onder Duits Reinheitsgebot. Gasthaus Schmidt, Kuchen of een bratwurst van 450 gram met mosterd en zelfgemaakte zuurkool zijn volop aanwezig, inclusief een jaarlijks Oktoberfest.   

Het ‘19e-eeuwse’ New Braunfels, dichtbij San Antonio, heeft een grote Duits-Texaanse gemeenschap en een jaarlijks Wurstfest. Hier koop je cowboylaarzen met ‘intens gebruikt-look’ voor minimaal 800 dollar. Hill Country is meer dan bier en worst. Je kunt er hiken, biken en – op de Guadalupe-rivier – raften, kajakken en paddleboarden. 

‘Deep In The Heart of Texas’

Vader en zoon zitten weer hoog in de Toyota Tundra pick-up, die zoetjes aan een rijdend familielid is geworden. Op een stille Texaanse weg draaien we Willy Nelsons’ Whisky For My Men, Beer For My Horses voor de derde keer. Op onze playlist staan nummers als Beautiful Texas Sunshine, Deep In The Heart of Texas en San Antonio Rose. Het leven is een roadmovie. We ervaren een Texaanse zonsondergang vol oranje klapkauwgom en zien bij Dripping Springs onze eerste en laatste ‘truck nuts’: plastic testikels die aan de trekhaak van een pick-up bungelen. Dit uitstervende relikwie van Texaanse masculiniteit kan volgens lokale verordening tot een boete leiden, want aanstootgevend.  

Luckenbach, een vlek onder Fredericksburg, werd beroemd door Waylon Jennings’ song Luckenbach Texas. ‘Good old’ Willie Nelson had vele ‘gigs’ in de charmante, houten danszaal. Luckenbach is geluk, sfeer en een oceaan aan country- en westernmuziek. Er zijn eikenbomen, een postkantoor, een barretje met koffie zo sterk als diesel en buitenzitjes waar je uren kunt luisteren naar songs over gebroken harten en liegende ogen.  

We houden een break in stadje Blanco. Drie dagen in een simpel houten huis met – vanzelfsprekend – een porch met schommelstoel. Vanaf hier wandelen we naar het magnifieke Courthouse en in de avond naar de kelder van de Brieger Pottery. Eén keer in de week zingen vijf Texaanse senioren nostalgische liedjes onder eigen gitaarbegeleiding. Technisch niet perfect maar de sfeer is gewijd en bloedserieus. We zijn de enige gasten en mogen geen dime betalen voor onze drankjes. Zo trots zijn ze op de vader en zoon uit Nederland. “Wat komen jullie hier in godsnaam doen, al die moeite om Blanco te zien?” 

Kleine geneugten in de Hills zijn stadjes met namen als Hondo, Comfort, Kerville en Medina. We passeren veel dartelwater met dammetjes. Barton Springs is een 1,21 hectare grote kreek vol bronwater en schildpadden. Het  bad ligt midden in het Zilkerpark en is populair bij studenten. 

De weg van Austin naar San Antonio is minder romantisch. De geelbruine snelweg vol lege wegpilaren voert door een postnucleair landschap. Mad Max-achtige vrachtwagens vol bouwmaterialen scheuren je links en rechts voorbij. Met de techbedrijven van Elon Musk trokken veel Californiërs naar Texas. De Lone Star-staat kent minder knellende regels, meer ruimte en lagere woonprijzen. Bastrop, nabij Austin, is het nieuwe Elon Musk-koninkrijk. De grote Starlink fabriek en The Boring Company pronken in een lege omgeving. De speelse Boring Bodega zit vol Musk-ideetjes. Op de parking tellen we drie stalen Tesla Cybertrucks, bestuurd door de software-genieën die tien jaar geleden nog in California zaten. 

Neem, dan San Antonio, de meest Mexicaanse grote stad van de Verenigde Staten. Meer dan 65 procent van de inwoners heeft een Latino-afkomst. De tweetalige stad is gemoedelijker dan Austin. San Antonio heeft anderhalf miljoen inwoners, maar je merkt er niets van. We huren een houten huis mét veranda in een historisch straatje vol Amerikaanse en regenboogvlaggen. Op loopafstand van The Alamo. Heel bijzonder, want The Alamo, oorspronkelijk een Spaanse missie, is een drukbezocht Amerikaans heiligdom. Hier begon in 1835 de opstand tegen overheerser Mexico. Elke leerling van de Middle School kan het verhaal opdreunen. 187 dappere Texaanse opstandelingen werden afgemaakt, waaronder de onverschrokken (ofwel onbezonnen) pionier Davy Crockett.

Direct achter The Alamo is de beroemde Paseo del Río, ofwel River Walk. Een uniek netwerk van rivierarmen, bruggetjes en promenades, waar je uren kunt slenteren en slempen. Bij The Alamo is het vandaag parade, vol paarden en hoge militairen in goudgalon en daartussen de Zoon in een kort blauw sportbroekje. “Dat broekje maakt er in één slag een Village People Day van, we gáán”, zegt de vader.

Met de truck als onverschrokken metgezel rijden we richting Dallas. De motor loeit en het landschap flitst voorbij. In de achterbak staat een koeltas vol colablikjes, bevroren flesjes water en Budweiser Zero. Bij een tankstation scoort de zoon nog vier blikjes Dr Pepper – “net als vroeger!” – en een zak chips die meer lucht bevat dan inhoud. “Als dit geen culinair hoogtepunt is, weet ik het ook niet meer.”

Tekst: Harri Theirlynck, Beeld: Harri Theirlynck en Travel Texas

Handige websites voor je reis